Kan een kind zijn Vader horen?
Is het mogelijk voor iemand die in God gelooft
en een relatie met Hem wil hebben,
om de stem van zijn God te verstaan?
Al in het allereerste begin van de Bijbel zie je iets
wat God kenmerkt: Hij spreekt. Hij schiep de hele schepping
met zijn gesproken Woord. Hij sprak en het was er (Genesis 1).
Dat geldt voor alles wat bestaat.
Door het Woord van God is alles geworden
wat geworden is (Johannes 1:1-5).
Een kenmerk wat de mensen boven de dieren verheft,
is de taal. Mensen kunnen spreken op een manier
die voor dieren onmogelijk is. Hoewel dieren ook
een beperkte vorm van communicatie hebben,
die soms zelfs zeer complex en mooi kan zijn,
kan het niet tippen aan de bekwaamheid van de mens
om zijn diepste emoties en gedachten te uiten
in duizenden verschillende woorden,
in een verscheidenheid aan talen.
God maakte ons naar zijn beeld. Een belangrijke
waarheid van de Bijbel is Gods verlangen
om relatie met de mens te hebben. Dat is namelijk
de eerste en voornaamste reden dat Hij ons schiep:
om alles van zichzelf met ons te delen.
Hij wilde zijn diepste gedachten delen met iemand
die net als hijzelf kon nadenken en dromen,
een vrije wil had, kon creëeren en ontwerpen
en gevoel had voor schoonheid, in muziek en beeld.
Een mens die bijna aan God zelf gelijk zou zijn.
Daarom zegt de Bijbel ook, en Jezus Christus haalt
dit vers zelfs aan, dat de mensen ‘goden’
genoemd worden (Psalm 8:5, Psalm 82:6, Johannes 10:34).
God wilde relatie met iemand die veel meer is
dan een robot of een dier, dat slechts handelt
volgens voorgeprogrammeerde systemen.
God wilde iemand met wie hij werkelijk vriendschap
en liefde kon ervaren op een diep, persoonlijk
en geestelijk niveau.
Daarom sprak God ook meteen heel uitgebreid met Adam,
de eerste mens. Genesis vermeldt dat God ‘s avonds
bij Adam kwam om samen met hem te wandelen
in de Hof (Genesis 3:8).
Wat een teken van vriendschap!
Doorheen de Bijbel zie je dat dit verlangen van God
naar persoonlijk contact met de mens steeds weer
benadrukt wordt. Van Abraham, doorheen Mozes
tot Jezus en zelfs bij de apostelen zie je dat God spreekt,
dat hij pogingen doet om door te dringen tot het hart
van de mens en dat Hij intens lijkt te verlangen
naar het ontwikkelen van een hechte
vriendschapsband met ons.
Daarom ook werd hij zelf een mens en wandelde hij
als één van ons onder de mensen. Tegen zijn leerlingen
die Hem zagen als ‘De Grote Meester’, zei Jezus dan ook:
“Jullie zijn niet mijn slaven, maar Ik noem jullie
mijn vrienden” (Johannes 15:15).
Gods liefde voor de mens en zijn verlangen om alles
wat hij heeft met ons te delen wordt volmaakt
tot uiting gebracht door zijn uiteindelijke doel:
de bruiloft van God met de mens (Jesaja 62:4, Op. 19:7).
Het huwelijk van Jezus Christus, die de volheid
van God draagt, met de mensheid die God liefheeft
boven alles.
Dat is Gods uiteindelijk doel.
De meest intense en meest verregaande vorm
van romantiek en liefde die er bestaat.
God die met de mensheid trouwt,
zoals een jongen met zijn meisje zich voor eeuwig
met elkaar verbinden.
Bij een aantal personen in de Bijbel wordt
duidelijk gezegd dat ze zo’n band met God hadden,
dat ze zijn persoonlijke vrienden werden genoemd.
Abraham en Mozes zijn slechts twee bekende voorbeelden
(Psalm 90:1, Romeinen 3:10, Galaten 5:18).
Mensen van deze tijd kunnen de neiging hebben
om op te zien naar dat soort grote mannen van God
uit de oudheid. Toch spreekt God daar in zijn Woord
heel anders over. In de brief van Jakobus zegt God
ons over de grote profeet Elia bijvoorbeeld:
‘Elia was maar een gewoon mens zoals wij.
Daarom kunnen wij dezelfde kracht en omgang
met God ervaren als Elia’ (Jakobus 5:17 geparafraseerd).
Concreet wordt dit genoemd in het verband
van bidden voor zieken.
Wij hebben echter de neiging om te denken
dat God enkel op een persoonlijke wijze omging
met de grote mannen en vrouwen in de Bijbel.
Nochtans zegt de Bijbel zelf dat wij allemaal
in een tijd leven die wordt gekenmerkt door een
veel grotere heerlijkheid, dan deze van Mozes,
die op de berg Gods heerlijkheid zag.
Paulus schrijft in zijn brief aan de Korintiers
dat de heerlijkheid die Mozes ervoer in het niet valt,
bij de heerlijkheid die wij kunnen ervaren door onze
open relatie met God doorheen Jezus (2 Kor. 3:7-18).
Door het offer van Jezus is er namelijk
een volkomen vrijheid gekomen in het naderen tot God.
Er is niets meer wat tussen ons en Hem in staat...
Het is zelfs zo dat God nu met zijn Geest in ons is.
Hoeveel dichter kun je nog naderen tot God?
Vroeger woonde God in stenen gebouwen.
Nu woont Hij in ons. Vroeger moesten mensen
allerlei offers brengen voor hun fouten.
Nu zijn we volkomen en voor eeuwig bevrijd
door het offer van God zelf: zijn Zoon die voor ons stierf.
Het gordijn van de tempel is weggescheurd.
De opening is er.
Daarom is het nu voor elk kind van God mogelijk
om een zeer persoonlijke band met zijn hemelse Vader
te ervaren. Vroeger leefden mensen immers ver van God,
door de zonde in hun hart. Mensen waren afhankelijk
van woorden van God die opgeschreven waren
op stenen tafelen en op papieren rollen. Nu niet meer.
Nu leven we in het verbond van Gods Geest,
waarin het kenmerk is dat we niet langer moeten leven
naar wetten en regels die opgeschreven zijn,
maar dat we mogen leven door de Geest van God
die in en bij ons is (Galaten 5:25).
Het verlangen van God om tot ons te spreken
wordt in dit nieuwe verbond zeer goed duidelijk
als je kijkt naar wat de Geest van God doet in de kerk:
Hij geeft ons zijn bovennatuurlijke gaven (1 Kor. 12-14).
De Bijbel zegt dat er één gave is die veel belangrijker is
dan alle andere.
Welke gave is dat? De profetie!
Het persoonlijke, letterlijke, plaatselijke spreken van God.
De stem van God midden in zijn volk (1 Kor. 12-14:5).
Deze gave is zelfs zo krachtig, zegt Gods Woord
dat het mogelijk is, om ongelovige bezoekers
met deze gave te doorlichten, ze te laten zien
dat God hun hart kent en ze zo op hun knieën
te krijgen voor God.
Dat is de kracht van deze gave.
‘Jaag de liefde na en streef naar de geestelijke gaven,
maar vooral naar het profeteren’, zegt God
in zijn Woord (1 Kor. 14:1). Wat een opdracht.
Dit maakt duidelijk hoe sterk Gods verlangen is,
om heel persoonlijk tot ons te spreken,
middenin onze specifieke levens en omstandigheden.
God wil niet dat we leven als mensen die onder
het oude verbond staan, mensen die afhankelijk zijn
van een geschreven wet. Alles wat Gods Woord ons leert,
wijst naar deze ene werkelijheid: Gods verlangen
om persoonlijk en actief aanwezig te zijn
onder zijn volk (Ezechiël 36:26-28).
Kan een kind van God dus de stem van zijn
hemelse Vader verstaan? Zeer zeker.
Dat is zelfs een basislering van het Nieuwe Testament,
ofwel het verbond van de Geest.
Het zou trouwens absurd zijn als je wel de stem kunt vertaan
van een ander mens die BUITEN je staat en niet
in staat bent om de stem van GOD te verstaan die IN je is.
God is dichter bij ons dan wie dan ook.
Daarom is het maar meer dan normaal
dat we zijn stem kunnen verstaan.
Hoe komt het dan dat er zo weinig mensen zijn
die Gods stem verstaan?
Ik geloof dat dit meerdere redenen heeft.
De hoofdreden is wellicht dat we veel te druk zijn
met ons eigen leventje, met onze eigen ‘christelijke’
bezigheden, met onze eigen bijbelstudie,
met onze eigen kerkstructuren, met onze eigen verlangens.
Hoewel we zeer christelijk lijken aan de buitenkant,
is ons hart niet op God afgestemd om echt
naar ZIJN stem te luisteren. Door de drukte
waarin we onszelf verstoppen, of waardoor we ons
laten overweldigen elke dag, is ons hart niet
op Gods stem afgestemd. Net zoals een radio
die niet op de juiste frekwentie afgestemd is.
We stellen absoluut de verkeerde prioriteiten.
Hoe vaak horen we niet dat vergaderingen
van kerkleiders voor 99 procent bestaan uit palaveren
en discussiëren en slechts voor 1 procent
(als het al zoveel is) uit gebed?
Dat is nogal een verschil met wat Gods eerste apostelen
ons als voorbeeld gaven: zij waren elke dag bij elkaar
en baden samen, vaak met vasten erbij, om zoveel
mogelijk van God te kunnen ontvangen.
Als zij iemand inzegenden in een functie,
vastten en baden ze samen.
God stond daar pas echt op de eerste plaats.
In onze huidige wereld is het dan ook
van het allergrootste belang dat we leren om
tijd te nemen met God. Om stil te worden voor God.
Om andere zaken opzij te zetten, om ons hart
op Hem alleen af te stemmen.
Want het verstaan van Gods stem kan pas beginnen,
als we leren om alle andere stemmen,
inclusief die van onszelf tot stilte te brengen.
God wil tot ons spreken. Van het begin van de Bijbel
tot de laatste bladzijde, is dat overduidelijk.
Of wij Hem kunnen horen, is echter een zaak
die van ons afhangt. Want God spreekt.
Hij heeft nooit opgehouden te spreken.
Sommigen menen dat God heeft opgehouden
met spreken toen Jezus Christus kwam.
Niets is minder waar. Want in Handelingen,
toen Jezus alweer vertrokken was, is God nog steeds
aan het spreken, door zijn Geest. Hij leidt de discipelen
in wat ze moeten doen en Hij moedigt ze zelfs aan
om zich uit te strekken naar zijn profetische gaven!
Ook in de verdere brieven van de apostelen
wordt overvloedig gemaakt van Gods spreken.
Petrus schrijft bijvoorbeeld: ‘Voert iemand het woord,
laat God het dan zijn die door hem spreekt’ (1 Petrus 4:11).
Het kennen van God, waarover in de brieven
van de apostelen sprake is, is geen kennen
door verstandelijke informatie op te slaan,
maar is een persoonlijk, relationeel kennen.
Paulus schrijft dat het persoonlijk kennen van
Jezus Christrus hem alles te boven gaat.
Hoe zou deze man van God ooit zijn Heer kunnen kennen,
als het absoluut onmogelijk zou zijn om Zijn stem te horen?
Dat zou elke vorm van relatie totaal uitsluiten.
Hetzelfde geldt voor ons.
Als God inderdaad voor eens en voorgoed
zijn mond heeft gesloten sinds de komst van Jezus Christus,
zou het voor geen enkel mens op aarde ooit
meer mogelijk zijn om een band met God te krijgen.
Want een relatie bestaat altijd uit communicatie.
Daarom is het tegenstrijdig om te stellen dat God
niet meer tot ons spreekt, en tegelijkertijd instemmen
met Gods Woord dat zegt dat we ons moeten
uitstrekken naar de profetische gaven,
naar het geleid worden door de Geest en
naar het ontwikkelen van een persoonlijke relatie
met Jezus Christus.
Het spreken van God houdt nooit op,
want Hij is een vriend van iedereen
die hem werkelijk liefheeft.
Een kenmerk van vrienden is dat ze alles met elkaar delen.
Daarom zeggen de Psalmen ook:
‘Gods vertrouwelijke omgang is met hen die Hem vrezen’.
Als kinderen hebben we het voorrecht om vrijuit
bij God in en uit te mogen wandelen.
Het begin om een echte relatie met God te kunnen ervaren,
waarbij we niet enkel spreken, maar ook zijn stem
leren herkennen, is weten dat God echt in en bij ons is
en ernaar verlangt om deze relatie met ons te ervaren.
Sterk daarom je hart uit naar de aanwezigheid
van je God en Vader en leer tijd nemen om echt
lang bij Hem te zijn. Dan kan Hij je hart tot rust brengen
en dan kun je in de stilte en in het kinderlijk overgeven
van al je eigen inzichten en kracht,
leren wat het is om door God Zelf onderwezen te worden,
zoals Johannes zegt in zijn brieven (1 Johannes 2:27).
God is geen verre vreemde, Hij is geen zwijgend standbeeld.
Hij is onze Vader, onze Vriend en onze Helper,
die ons in alles heel persoonlijk wil en kan bijstaan
met raad en daad.
Hij verlangt naar een intense vriendschapsband
met ons allemaal. Dat kan enkel als we tijd
en moeite nemen om te leren zijn stem te verstaan.
David Sörensen.
Real Life Home | God spreekt | Boeken over Gods stem
|
